 |
Grote meisjes huilen niet
|
11 September 2010 | 11:10:28
|
Het is duidelijk dat het meisje hier achter de computer alles behalve een groot sterk meisje is, want dit meisje heeft nog nooit zoveel gehuild als de afgelopen 24 uur.
|
|
|
|
De bomen fluisteren haar naam
|
07 September 2010 | 19:52:23
|
Ze roepen haar, ze smeken haar om te luisteren. Ze fluisteren dat ze haar kunnen helpen, dat ze haar zullen verlossen van alles. Het meisje probeert te luisteren, ze spitst haar oren en wacht. Ze hoort niets, enkel het geluid van de wind wat de bladeren aan de bomen doet bewegen. De verborgen woorden komen niet binnen. Het meisje wil praten, ze wil hun hulp, ze wil naar ze luisteren en ze bedanken. Ze opent haar mond, maar er komt geen geluid uit. Ze probeert te schreeuwen, maar haar stem lijkt bevroren. Ze probeert te rennen, maar ze staat vastgeketend aan de grond. Ze probeert haar armen in de lucht te werpen, ze probeert te smeken, maar ze is verstijft. Haar gedachtes overheersen alles. Ze omsingelen haar, ze dansen, ze zingen, ze schreeuwen, ze krijsen. Ze hoort niets meer, ze is omsingeld en gevangen door haar gedachtes. En dan wordt alles zwart.
Het gaat erg slecht met me. Iedere lijkt ik weer een stukje verder af te glijden, steeds dieper het dal in. Iedere stap, iedere hap, iedere blik, ieder woord, het is me allemaal teveel. Mijn lichaam is werkelijk kapot - ik lig om acht uur in mijn bed omdat ik gewoonweg gebroken ben. Slapen lukt dan echter niet, aangezien mijn gedachtes het eeuwige leven lijken te hebben. Ik loop er bij als een zombie, met wallen onder mijn ogen, die alleen maar leegte uitstralen. Gisteren ben ik in huilen uitgebarsten, omdat ik het gewoonweg niet meer redde om alles te verbergen. Ik heb mijn moeder vertelt dat ik het niet meer red bij A'ccare, dat ik betere, en intensievere, hulp nodig heb. Met een klein piepstemmetje en tranen in mijn ogen heb ik gezegd dat ik het écht niet meer red, dat het niet meer gaat zo. Godzijdank had mijn moeder al in de gaten dat het zo slecht met me ging, en bleek ze al een tijd bezig te zijn met een second opinion bij de B'ascule. Morgen belt ze, vandaag heeft ze met een therapeute van H'uman C'oncern gesproken. Ik hoop maar dat ik snel ergens terecht kan, en weg kan bij A'ccare. Mijn moeder zei me dat ze dacht dat ik resistent was voor de behandeling daar, dat hun behandeling gewoonweg niet werkt bij mij. Ik was zo opgelucht dat zij dat ook eindelijk inzag. En dat ze inzag dat ik nog dieper in mijn eetstoornis zit dan toen ik daar binnenliep.
Er is hulp onderweg, en daar gaat het om. Nu nog mezelf weten te redden tot die tijd.
|
|
|
|
Laat me niet alleen
|
31 Augustus 2010 | 20:41:27
|
''Weetje, soms lig ik in mijn bed te denken aan later. Aan hoe ons huis er dan uit zal zien, hoe onze kinderen zullen heten. Ik hoop dat we dan in een gigantisch bed liggen, tegen elkaar aan, net zoals nu.'' Zei je me. ''Dat hoop ik ook.'' ''We geven onze kinderen toch niet van die standaard namen hè?'' ''Nee, tuurlijk niet! Ik heb mijn kinderen altijd al namen willen geven die niemand heeft.'' ''Echt? Ik ook. Ons kind krijgt echt niet zo'n standaard naam als de mijne.''
Al die keren dat je in mijn oor fluisterde dat je van me hield, al die keren dat je het over ''later'' had, al die keren dat je handen liefdevol over mijn gezicht streelden, al die keren dat je me de liefste sms'jes stuurde die een meisje zich maar kon wensen, al die keren dat je zachtjes mijn lippen kuste, al die keren dan je me in je armen nam, en zo minuten doodstil bleef liggen; wat is er met je gebeurd? Wat heb ik misdaan?
Je weet het Mae, je weet het. Je weet dat het er aan zit te komen. Je voelt het, je voelt het in je botten, in je spieren, in je buik, in je lijf, je voelt het aan de sfeer, aan de spanning, je voelt het iedere keer als hij weer eens sms't, je voelt iedere keer de teleurstelling als het weer niet zoals vroeger is, je voelt het aan de kilte van zijn woorden, je voelt het in je hart. Kijk naar de realiteit Mae, dit is geen sprookje. Hij gaat je verlaten. Houd geen hoop, hij houdt niet meer van je. Niemand houdt van jou Mae, dat is onmogelijk, dat weet je zelf ook. Had je nou echt gedacht dat hij voor altijd bij je zou blijven, zoals hij je beloofd heeft? Had je nou echt gedacht dat jullie zouden trouwen, zoals hij je zei? Had je nou echt gedacht dat hij het meende, toen hij zei dat hij nooit meer iemand anders wilde, dat jullie voor altijd samen zouden blijven? Niemand, maar dan ook niemand Mae, zal het ooit met jou uithouden. Met jouw walgelijke lijf, je zieke gedachtes, met iemand zo lelijk als jij. Niemand.
Ik voel het. Overal, altijd. Het knaagt aan me, weet je dat wel? Wees eerlijk tegen me, alsjeblieft. Ik wil de waarheid weten, ik wil zekerheid, duidelijkheid.
Wil ik de waarheid wel weten?
Kijk me aan, houd me vast. Sla je armen om me heen en kijk me aan met je grote, lichtblauwe ogen, zoals je altijd doet. Laat me de kracht van je armen voelen, laat me me weer veilig voelen. Fluister zachtjes dat het waanzin is, dat je van me houdt, dat je me nooit zal laten gaan en dat je voor altijd de mijne zult zijn. Zeg me dat je het meent, dat ik me nooit meer zorgen hoef te maken. Zeg dat je me zult beschermen, dat je er altijd voor me zal zijn. Zeg me dat je me nooit alleen zult laten.
Word wakker Mae, word godverdomme nou eens wakker uit die droomwereld van je. Dit gaat niet gebeuren. Afvallen moet je, dan zal hij van je houden. Laat hem zien dat je sterk bent, dat je alles kan. Sta op, nu, beweeg, doe iets. Je wil toch dat hij van je houdt? Laat zien dat je alles voor hem over hebt, een perfect lijf, een perfect karakter, een perfect leven.
Ik schreeuw, ik huil, ik gil, ik krijs, ik bonk, ik pijnig, ik sla, ik schop, ik wanhoop, ik stop. Mijn wangen zijn nat, mijn stem schor, mijn handen kapot en mijn buik brandt van de vele klappen die hij heeft moeten opvangen.
Doe normaal.
Ik houd zoveel van je, met heel mijn hart. Ik wil niet zonder je. Je maakt me vrolijk, jij laat me zien wat geluk is. Oh, god, alsjeblieft. Laat me niet alleen.
Morgen is het 1 september, dan zullen we vijf maanden samen zijn. Ik vrees dat dit de laatste maand zal zijn.
Laat me niet alleen. Ik ben al zo eenzaam.
|
|
|
|
When I can't find the words
|
29 Augustus 2010 | 09:51:51
|
|
|
|
I've lost my way
|
26 Augustus 2010 | 09:07:11
|
Ik ben gigantisch veel afgevallen de afgelopen twee maanden. Zo veel, dat ik nu op de onderste grens zit. Als ik nog een paar ons kwijt raak word ik niet meer ongesteld. Mijn haar valt weer uit, ik heb weer slaapproblemen, ik ben heel snel moe, ik ben heel erg kouwelijk, en ga zo maar door. Het gaat echt helemaal niet goed met me. Eerst kon ik nog zeggen dat het lichamelijk goed ging, maar geestelijk niet, maar nu gaat het beide ronduit slecht.
Ik moet nu echt gaan vechten. Ik moet die godverdomde eetlijst gaan eten anders ben ik alles kwijt wat ik heb bereikt. Als ik zelfs mijn gezonde gewicht weer kwijt ben, heb ik naar mijn idee niets meer. En dat gewicht dat ben ik in principe al weer kwijt, ik heb weer ondergewicht, hoezee. Nog 4 kilo Mae, kom op, nog 4 kilo en je zit weer op de 44. Kom op, kom van je luie reet af en ga lopen, je moet afvallen, niet opgeven nu, nú doorvechten. Ga nou vechten Mae, kom op! Je gooit alles weg! Ben je zo gelukkig, vind je jezelf nú mooi? Nee toch? Ga nou godverdomme tegen die eetstoornis vechten, dan kun je LEVEN.
Ik haat tweestrijd. En ik weet ook echt niet wat ik ga doen.
We are healing
But it's killing us inside
Can we take a chance?
When faith and fear collide
We can make it
Step out and take it
We can't live feeling so numb
How long can we hold on?
Can we hold on?
Hold on
|
|
|
|
Holiday on Mallorca
|
14 Augustus 2010 | 10:07:22
|
Het appartement
We hadden een appartement récht aan het strand, Pillari Playa heette het complex. Het was opzich een heel net, mooi gebouw waar het gelukkig heel schoon was. Ons appartement zat op de 11e verdieping (van de 12). Het appartement opzich viel best wel tegen, aangezien je bij een appartement toch iets van een bankje ofzo zou verwachten, wat wij dus niet hadden. We hadden een ieniemieniekeukentje, met daar rechttegenover een tweepersoonsbed en een tv. Verder was er nog een kamertje met twee aparte bedden (die trouwens walgelijk slecht waren) en een badkamertje met een wc, wastafel en douche. De keuken was zo slim gemaakt dat als je twee pannen op het vuur zette, de voorste er bij afflikkerde. Erg handig dus. Anyways, we hadden gelukkig een redelijk groot balkon met prachtig zeezicht. Je hoorde de hele dag het geluid van de zee (wat ik heel ontspannend vond opzich) en 's avonds hoorde je natuurlijk allemaal dronke jongeren schreeuwen, maarja. Na 3 dagen was het appartement echt één grote bende, serieus. Ik hou daar helemaal niet van, dus heb mijn moeder gedwongen om niet meer te gaan wachten tot de schoonmaakster zou afwassen maar om afwasmiddel en een afwasborstel te kopen. We hebben toen het appartement een béétje toonbaar gemaakt maar het was zo weer terug bij af, haha. Oh, trouwens, en was één grote spiegel die niet mijn vriend was.
De uitstapjes
De eerste dag (niet de dag dat we waren aangekomen, maar de dag daarna) zijn we met een treintje over de 6 km lange boulevard gereden, zodat we een beetje konden zien wat er allemaal was. Ook hebben we lekker op het strand gelegen en bij het zwembad. De tweede dag hebben we gesnorkeld bij een hele mooie baai. Het water was daar echt zo helder en zo mooi azuurblauw, echt wauw. Ik word altijd zo rustig van snorkelen. Er waren hele mooie visjes enzo, gewoon heel leuk dus. Voor de rest hebben we die dag geloof ik ook aan het strand gelegen. De derde dag gingen we naar de hoofdstad van Mallorca, Palma, met de bus. Palma is echt een prachtige stad, geloof me. Het is er heel oud en de gebouwen zijn heel klassiek, en ze hebben reusachtige winkels. Mijn oog viel als eerst op een enorme Zara, waarna we nog een H&M en nog veel meer leuke winkels tegenkwamen. Ik heb uiteindelijk niets gekocht (snik) omdat ik er gewoon níet tegenkan dat 1. mijn zusje met een chagerijnig gezicht achter me aanloopt dat ik moet opschieten en 2. het ongeduld van mijn moeders gezicht afstraalt. Ja sorry, ik neem wel een keer de trein naar Rotterdam dan om daar op mijn gemak te winkelen, dat vind ik veel fijner. Maargoed, het was voor de rest een leuke dag hoor! De vierde dag gingen we op een boottocht, op een reusachtige catamaran. We gingen naar een baai waar we 2 uur lang mochten zwemmen en snorkelen, en voor de rest hebben we gewoon langs de kust gevaren wat heel mooi was. De vijfde dag was zoals mijn moeder het noemt ''De Rampendag''. In de informatie van onze reisorganisators stond dat er op Mallorca een 'leuk, oud vissersdorpje met een prachtige baai' was, Cala d'Or. Dat leek m'n moeder heel leuk. We moesten eerst met de bus naar Palma, wat niet zo vlot verliep aangezien we ongeveer 7 bussen voorbij hebben moeten laten gaan omdat ze vol zaten, toen moesten we vanuit Palma een uur en drie kwartier in nog een bus zitten totdat we bij 't dorpje waren, toen werden we gedropt en wisten we niet waar we heen moesten en bleek het dorp gewoon een toeristisch vakantiedorp te zijn voor gezinnen en tja, toen zaten we er allemaal flink doorheen. De zesde en laatste dag hebben we de hele dag op het strand gelegen. Iedere avond hebben we trouwens gesnuffeld bij de winkeltjes op de boulevard, hartstikke leuk.
Het eten
Oké, het eten was ronduit een drama. Er is daar níets hetzelfde als in Nederland, en als ik ergens niet van hou is het van veranderingen dus dat ging niet zo lekker. Na 2 dagen zoeken naar een normale supermarkt vonden we eindelijk een enorme supermarkt, net zoiets als de Boni zegmaar (helaas hadden ze een verse vis - en vleesafdeling, juk). Ik was helemaal opgelucht en gelukkig konden we toen dus iedere dag vers brood en normáál avondeten halen. Het brood is daar ook heel anders dus ik moest i.p.v. 3 boterhammen 5 kleine plakjes van dat brood etc., en nou, dat levert bij mij dus gigantische stress op. We zijn één keer uit eten geweest, en toen heb ik tortilla de patata gegeten (soort omelet met aardappel, op aanraden van een ex-anorect van 60 die mijn moeder kent). 't Was lekker hoor, alleen een beetje flauw. Verder heb ik ook twee keer een ijsje gegeten (help help help, als ik er aan terug denk begin ik weer te trillen). Één keer een bolletje sorbetijs i.p.v. mijn glas sap en één keer een bolletje sorbet en een bolletje gewoon ijs i.p.v. mijn koekjes. Ik zat serieus te shaken, iedereen keek me raar aan. Maar boeiend, ik heb het wel gedaan. Schijt aan die mensen, gheghe. Al met al viel het eten me véél zwaarder dan ik had verwacht eigenlijk. Ja, echt wel.
In bikini
Dit was dus het ergste gedeelte van de vakantie. Ik heb me nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld. Ik vond het eerlijk waar echt afschuwelijk, en ik was de hele dag bezig met mezelf vergelijker met ieder meisje dat er op het strand rondliep, en geloof me, dat waren er veel. Ik had ook de hele tijd het gevoel dat iedereen naar me staarde, maar dat kennen jullie vast wel.
Mijn stemming
Ik heb op vakantie gemerkt dat mijn stemmingswisselingen wel degelijk nog héél erg aanwezig zijn. Het ene moment kon ik lopen springen en dansen en lachen, het andere moment zat ik dood voor me uit te staren terwijl de tranen in mijn ogen brandden. Over het algemeen voelde ik me niet goed, niet slecht, maar er zaten helaas vaak uitschieters naar slecht bij.
Ja goed, dat was dus wel zo'n beetje mijn vakantie. Als iemand nog vragen heeft, hoor ik het graag. :3 Oh, en binnenkort zal ik wel een aantal foto's in een privélogje plaatsen! |
|
|
|
|
|
